Wśród całej gamy skuterów tej klasy wyraźnie wyodrębniają się dwa kierunki ich przeznaczenia i konstrukcji: skuter miejski, posiadający małe kółka jezdne, prawie płaską podłogę i charakterystyczną, lekką sylwetkę. Klasycznym przykładem są estetyczne włoskie skutery Lambretta i Vespa, rozwijane z mniejszych modeli, jak również Capri 125 i 150 o wspólnym podwoziu z modelem 100. Skutery turystyczne, z większymi, nierzadko szprychowymi kołami, o dużej masie, większych wymiarach gabarytowych, z silnikiem nawet 250 cm, z szerokim wyposażeniem turystycznym. Przykładem tej grupy skuterów są np. Maicoletta 250, Tuła Turiat, Tatran S-125.
Ponad 72 proc. z prezentowanych modeli pochodzi z wytwórni włoskich, co wyraźnie podkreśla dominującą rolę przemysłu włoskiego w tej dziedzinie produkcji, podobnie zresztą jak w klasie małych skuterków 50-100. Podstawową cechą wszystkich skuterów z silnikami 125 cm (i powyżej) Jest całkowite obudowanie zespołu napędowego, który umieszczony najczęściej tuż przed tylnym kołem lub nawet obok (Vespa), wraz z pełną osłoną przednią, przechodzącą w szeroką podłogę - daje maksymalne zabezpieczenie kierowcy przed zabrudzeniem zarówno od silnika jak i przed błotem z nawierzchni drogi, podrywanym przez koło przednie.
Takiego zabezpieczenia nie jest w stanie zapewnić olbrzymia większość konwencjonalnych motocykli, do których montowane są osłony nóg jako wyposażenie dodatkowe, ponieważ duży, chłodzony powietrzem (bez dmuchawy) silnik motocyklowy, umieszczony zawsze między kolami, wymaga niemałych wlotów powietrza chłodzącego, którymi w czasie deszczu dostaje się zawsze trochę brudnego pyłu pokrywającego nie tylko elementy podwozia. Również wycięcia w dolnych częściach osłony na dźwignię biegów i pedał hamulca są powodem przedostawania się zanieczyszczeń. Lepsze zabezpieczenie przed zabrudzeniem, jest istotną zaletą skuterów, które w wielu krajach są popularnym środkiem lokomocji, zwłaszcza w ruchu miejskim.
Ponad 72 proc. z prezentowanych modeli pochodzi z wytwórni włoskich, co wyraźnie podkreśla dominującą rolę przemysłu włoskiego w tej dziedzinie produkcji, podobnie zresztą jak w klasie małych skuterków 50-100. Podstawową cechą wszystkich skuterów z silnikami 125 cm (i powyżej) Jest całkowite obudowanie zespołu napędowego, który umieszczony najczęściej tuż przed tylnym kołem lub nawet obok (Vespa), wraz z pełną osłoną przednią, przechodzącą w szeroką podłogę - daje maksymalne zabezpieczenie kierowcy przed zabrudzeniem zarówno od silnika jak i przed błotem z nawierzchni drogi, podrywanym przez koło przednie.
Takiego zabezpieczenia nie jest w stanie zapewnić olbrzymia większość konwencjonalnych motocykli, do których montowane są osłony nóg jako wyposażenie dodatkowe, ponieważ duży, chłodzony powietrzem (bez dmuchawy) silnik motocyklowy, umieszczony zawsze między kolami, wymaga niemałych wlotów powietrza chłodzącego, którymi w czasie deszczu dostaje się zawsze trochę brudnego pyłu pokrywającego nie tylko elementy podwozia. Również wycięcia w dolnych częściach osłony na dźwignię biegów i pedał hamulca są powodem przedostawania się zanieczyszczeń. Lepsze zabezpieczenie przed zabrudzeniem, jest istotną zaletą skuterów, które w wielu krajach są popularnym środkiem lokomocji, zwłaszcza w ruchu miejskim.